When I was a child, it did not take me long to get used to the new things I found. But one day something found me that, despite being more than a decade, I still have not got used to. An angst, a tremor that relentlessly erodes my existence; some kind of doubt. I do not remember the exact moment when the thumps began. Those ever-changing thumps. Sometimes harsh with anger, sometimes lenient with pity, and sometimes silent with despair. Perhaps it is this uncertainty in the thumps that has made it impossible for me to get used to them. Whatever it is, I could not bear to hear them any longer. I struggled to tear myself away from my mattress. I put on the turquoise hoodie hanging over the back of my chair and opened the door to my room.
My mother stood on the other side of the door, looking at me with her weary and worried eyes. I knew I loved her more than everything and anyone, but at that moment I was incapable of feeling anything. Even her presence could not fill the infinite void inside me. She asked me something, but before I could answer, I had completely forgotten her question. I took her hands, smiled at her, and slowly nodded. I wish I could stay with her longer, but the thumps just would not let me be. I had to go as soon as possible. Before leaving, I glanced into the living room corner. Arpin was sleeping on a plastic bag, undeniably much less comfortable than her bed. For her, freedom and variety have an appeal that she always favours over comfort.
There was no breeze, and the air was stale. The alley cat arched her back as soon as she saw me and started rubbing her head against my leg. I ignored her and continued on my way. Occasionally I looked back and was surprised that she was still following me. What if this was our last encounter? I decided to turn back and pet her, but she was no longer there. Along the way I saw many dead cats. A half-decomposed cat under a tree. A cat drenched in its blood in the middle of the alley. A frozen cat hanging on an electricity wire. A cat bloated in the lake. Outside the house there is nothing but cruelty and horror. That is why I never put my glasses on. This way, I am protected from the details that can never be erased from my memory.
At the end of the alley, a speck caught my eye. There was a kitten crawling blindly, screaming for its mother. I strenuously stopped myself from giving it a name. What if its mother was one of those dead cats? I picked it up and walked back towards the house. I met our alley cat again. She came up to me and lay down at my feet. I knew she had recently lost her kittens. I placed the kitten on her belly. She sniffed it carefully and then began to lick it, but the kitten refused to drink her milk. I could not leave it like that. I picked it up again and walked back to the end of the alley. There was a cat sitting there. I carefully placed the kitten next to her. She immediately bit the back of its neck and ran away from me.
I found myself on the bridge. I had no recollection of how I had got here from the end of the alley. I took my phone out of my pant pocket and looked at it one last time. All communication networks had been cut off for weeks, and it was practically as good as a brick. If I could, would I have called anyone? There was no way to know. When I wanted to put my phone away in the pocket of the turquoise hoodie, my hand hit something. It was the same piece of paper that I had told him I had “accidentally” left in his hoodie pocket when he asked me about it. Written on it, “How can I be lost, if I’ve got nowhere to go?”. The thumps had stopped. At least until tomorrow morning, when I wake up again.
وقتی کودک بودم طولی نمیکشید تا به چیزهای جدیدی که مییافتم عادت کنم. اما روزی چیزی من را یافت که با وجود گذشت بیش از یک دهه، هنوز هم برایم عادی نشده است. اضطراب و رعشهای که بیوقفه وجودم را میفرساید؛ نوعی عدم قطعیت. لحظه دقیق شروع ضربهها را به یاد نمیآورم. ضربههایی که یکسان نیستند و پیوسته تغییر میکنند. گاهی محکم از سر خشم، گاهی آرام از سر دلسوزی، و گاهی ساکت از سر استیصال. شاید همین تردید در ضربهها است که عادت کردن به آن را برایم غیرممکن ساخته است. هرچه هست، دیگر طاقت شنیدن صدای ضربهها را نداشتم. به زحمت خودم را از تشکم جدا کردم. هودی فیروزهای آویزان بر پشتی صندلیام را پوشیدم و در اتاقم را گشودم
آن سوی در مادرم ایستاده بود و با چشمانی خسته و نگران نگاهم میکرد. میدانستم که او را بیشتر از هرکسی و هرچیزی دوست دارم، ولی در آن هنگام از درک هرگونه حسی ناتوان بودم. حتی او هم نمیتواند حفره بیانتهای درونم را پر کند. چیزی از من پرسید، ولی قبل از آن که بتوانم به او پاسخ بدهم سوالش را به کلی از یاد برده بودم. دستانش را گرفتم، لبخندی زدم و به آرامی سرم را تکان دادم. کاش میشد که بیشتر کنارش بمانم، اما صدای ضربهها حتی برای یک لحظه هم راحتم نمیگذاشتند. باید هرچه زودتر حرکت میکردم. قبل از رفتن به گوشه نشیمن نگاهی انداختم. جایی که آرپین روی یک کیسه پلاستیکی، که به مراتب از تخت او سردتر و سفتتر بود، خوابیده بود. برایش در آزادی و تنوع جذابیتی نهفته است که همیشه آن را به راحتی ترجیح میدهد
هیچ نسیمی نمیوزید و هوا بوی کهنگی میداد. گربه کوچه تا من را دید پشتش را برجسته کرد و سرش را به پایم مالید. توجهی نکردم و به راهم ادامه دادم. چند وقت یک بار به عقب نگاه میکردم و از این که هنوز دنبالم میآمد متعجب میشدم. اگر این آخرین دیدار ما بود چه؟ تصمیم گرفتم که برگردم و نازش کنم ولی دیگر پشت سرم نبود. در ادامه مسیر گربههای مرده زیادی را دیدم. گربهای نیمه تجزیه شده پای یک درخت. گربهای غرق در خون وسط کوچه. گربهای خشکیده، آویزان بر روی سیم برق. گربهای باد کرده درون دریاچه. بیرون از خانه چیزی جز قساوت و وحشت وجود ندارد. برای همین است که هیچگاه عینکم را بر چشمهایم نمیگذارم. اینگونه از دیدن جزئیات در امان میمانم؛ جزئیاتی که هرگز از یادم پاک نمیشوند
در انتهای کوچه، لکهای توجهم را به خود جلب کرد. بچه گربهای بود که کورکورانه میخزید و مادرش را با جیغ زدن صدا میزد. به سختی جلوی ذهنم را گرفتم که اسمی برایش انتخاب نکند. اگر مادرش یکی از آن گربههای مرده بود چه؟ او را برداشتم و به سمت خانه بازگشتم. دوباره گربه کوچهمان را دیدم. پیشم آمد و جلوی پایم دراز کشید. میدانستم که به تازگی بچههایش را از دست داده است. بچه گربه را روی شکمش گذاشتم. او را به دقت بو کرد و شروع به لیسیدنش کرد، ولی بچه گربه از خوردن شیر امتناع میکرد. نمیتوانستم در این وضعیت رهایش کنم. دوباره او را برداشتم و به انتهای کوچه بازگشتم. گربهای آنجا نشسته بود. با احتیاط بچه گربه را کنارش گذاشتم. فوری او را از پشت گردنش گاز گرفت و با تمام سرعت از من دور شد
خود را روی پل یافتم. اصلا به خاطر نمیآوردم که از انتهای کوچه تا اینجا را چگونه پیموده بودم. تلفنم را از جیب شلوارم درآوردم و برای آخرین بار به آن نگاهی انداختم. هفتهها میشد که تمامی شبکههای ارتباطی را قطع کرده بودند و عملا با آجر تفاوتی نداشت. اگر میتوانستم، آیا با کسی تماس میگرفتم؟ راهی برای دانستنش وجود نداشت. وقتی خواستم تلفنم را در جیب هودی فیروزهای بگذارم، دستم به چیزی برخورد کرد. همان تکه کاغذی بود که وقتی دربارهاش پرسید، به او گفتم که آن را «اتفاقی» در جیب هودیاش جا گذاشته بودم. رویش نوشته شده بود «چگونه میتوانم گم شده باشم، اگر جایی برای رفتن نداشته باشم؟». ضربهها متوقف شده بودند. حداقل تا صبح فردا، زمانی که دوباره از خواب بیدار شوم